Farklı programlama ortamları, ASCII olmayan karakterleri temsil etmek için farklı kaçış (escape) sözdizimleri zorunlu kılar. Bu araç, metni tüm ana dil standartlarına göre biçimlendirir:
Bir emoji ve aksanlı bir karakter içeren şu JavaScript yapılandırma kod parçacığını ele alalım:
const label = "Café 🚀";
Farklı dil modlarında biçimlendirme şu çıktıları üretir:
ES6 (\u{...}): const label = "Caf\u{e9} \u{1f680}";
JSON / Java (\uXXXX): const label = "Caf\u00e9 \ud83d\ude80";
Python (\x \u \U): const label = "Caf\xe9 \U0001f680";
CSS (\XXXX ): const label = "Caf\e9 \1f680 ";
UTF-8 bytes (\xXX): const label = "Caf\xc3\xa9 \xf0\x9f\x9a\x80";
JSON/Java modunda roket emojisinin iki UTF-16 vekil çiftine (\ud83d\ude80) ayrıldığına, ES6 ve Python'un ise temiz ve tek parçalı gösterimler kullandığına dikkat edin. Python, U+0100 altındaki karakterleri kendi ascii() fonksiyonunun yaptığı gibi \xe9 olarak yazar. Her CSS kaçış dizisi sonlandırıcı bir boşlukla biter; bu nedenle é karakterinden sonraki gerçek boşluk iki boşluk olarak görünür. UTF-8 bayt modu, her karakterin baytlarını yazar; C dizelerinin ve kabuk printf komutunun beklediği biçim budur.