Różne środowiska programistyczne wymuszają odmienną składnię ucieczki do reprezentowania znaków spoza ASCII. To narzędzie formatuje tekst zgodnie ze wszystkimi głównymi konwencjami językowymi:
Dla poniższego fragmentu konfiguracji JavaScript zawierającego emoji oraz znak ze znakiem diakrytycznym:
const label = "Café 🚀";
Formatowanie w poszczególnych trybach językowych daje następujące wyniki:
ES6 (\u{...}): const label = "Caf\u{e9} \u{1f680}";
JSON / Java (\uXXXX): const label = "Caf\u00e9 \ud83d\ude80";
Python (\x \u \U): const label = "Caf\xe9 \U0001f680";
CSS (\XXXX ): const label = "Caf\e9 \1f680 ";
UTF-8 bytes (\xXX): const label = "Caf\xc3\xa9 \xf0\x9f\x9a\x80";
Zauważ, że w trybie JSON/Java emoji rakiety rozkłada się na parę surogatów UTF-16 (\ud83d\ude80), podczas gdy ES6 i Python używają czystej reprezentacji w postaci pojedynczego tokenu. Python zapisuje znaki poniżej U+0100 jako \xe9, dokładnie tak jak robi to jego wbudowana funkcja ascii(). Każda sekwencja ucieczki CSS kończy się spacją zamykającą, dlatego rzeczywista spacja po znaku é jest widoczna jako dwie spacje. Tryb bajtów UTF-8 zapisuje bajty każdego znaku, czego oczekują ciągi znaków w języku C oraz polecenie powłoki printf.