สภาพแวดล้อมการเขียนโปรแกรมแต่ละแบบกำหนดไวยากรณ์การทำ Escape สำหรับอักขระที่ไม่ใช่ ASCII แตกต่างกัน เครื่องมือนี้ช่วยจัดรูปแบบข้อความตามมาตรฐานของภาษาหลักทั้งหมด:
จากตัวอย่างโค้ดการตั้งค่า JavaScript ที่มีอีโมจิและอักขระที่มีเครื่องหมายกำกับเสียง:
const label = "Café 🚀";
เมื่อจัดรูปแบบตามโหมดภาษาต่างๆ จะได้ผลลัพธ์ดังนี้:
ES6 (\u{...}): const label = "Caf\u{e9} \u{1f680}";
JSON / Java (\uXXXX): const label = "Caf\u00e9 \ud83d\ude80";
Python (\x \u \U): const label = "Caf\xe9 \U0001f680";
CSS (\XXXX ): const label = "Caf\e9 \1f680 ";
UTF-8 bytes (\xXX): const label = "Caf\xc3\xa9 \xf0\x9f\x9a\x80";
สังเกตว่าในโหมด JSON/Java อีโมจิรูปจรวดจะถูกแยกออกเป็นคู่ Surrogate ของ UTF-16 สองตัว (\ud83d\ude80) ในขณะที่ ES6 และ Python จะใช้รูปแบบโทเค็นเดียวที่อ่านง่าย Python จะเขียนอักขระที่มีค่าต่ำกว่า U+0100 เป็น \xe9 เหมือนกับที่ฟังก์ชัน ascii() ของตัวมันเองทำงาน ส่วนการทำ Escape ใน CSS ทุกตัวจะลงท้ายด้วยช่องว่างเพื่อปิดท้าย ดังนั้นช่องว่างจริงๆ ที่อยู่หลัง é จึงแสดงผลออกมาเป็นช่องว่างสองเคาะ สำหรับโหมดไบต์ UTF-8 จะเขียนค่าไบต์ของแต่ละอักขระออกมาโดยตรง ซึ่งเป็นรูปแบบที่สตริงในภาษา C และคำสั่ง printf บนเชลล์ต้องการ