การนำ UUID อิงเวลาตามมาตรฐาน RFC 9562 ทั้งสามเวอร์ชันมาเปรียบเทียบเคียงข้างกันโดยใช้ค่าเวลาสองจุดที่ห่างกันสองนาที จะช่วยให้เห็นภาพชัดเจนว่าทำไม UUID v7 และ UUID v6 จึงรักษาลำดับการจัดเรียงตามเวลาได้อย่างเคร่งครัด ในขณะที่ UUID v1 กลับทำให้ดัชนีฐานข้อมูลเกิดการกระจายตัว (Index Fragmentation)
ลองพิจารณาเวลาอ้างอิงตามเอกสาร RFC 9562 ที่ 2022-02-22T19:22:22.000Z (Unix Epoch 1,645,557,742,000 ms = 0x017f22e279b0; ค่าตัวนับ Gregorian ระดับ 100 นาโนวินาที 138,648,505,420,000,000 = 0x1ec9414c232ab00) และเวลาจุดที่สองซึ่งถัดไปอีก 120 วินาที ที่ 2022-02-22T19:24:22.000Z (Unix 0x017f22e44e70; Gregorian 0x1ec941509b93700):
# T + 0s (2022-02-22T19:22:22.000Z)
UUID v7 : 017f22e2-79b0-7cc3-98c4-dc0c0c07398f
UUID v6 : 1ec9414c-232a-6b00-b3c8-9f6bdeced846
UUID v1 : c232ab00-9414-11ec-b3c8-9f6bdeced846
# T + 120s (2022-02-22T19:24:22.000Z)
UUID v7 : 017f22e4-4e70-7a19-8f21-4b90e12c5d3a (017f22e4 เรียงต่อท้าย 017f22e2)
UUID v6 : 1ec94150-9b93-6700-b3c8-9f6bdeced846 (1ec94150 เรียงต่อท้าย 1ec9414c)
UUID v1 : 09b93700-9415-11ec-b3c8-9f6bdeced846 (09b93700 กลับถูกเรียงไว้ก่อนหน้า c232ab00!)
เนื่องจาก UUID v1 เก็บฟิลด์ time_low (บิตจำนวน 32 บิตที่เปลี่ยนแปลงเร็วที่สุดของนาฬิการะดับ 100 นาโนวินาที) ไว้ในอ็อกเท็ตที่ 0–3 ตัวอักษรฐานสิบหก 8 ตัวแรกของมันจึงเกิดภาวะล้น (Overflow) ทุกๆ 2^32 x 100 ns = 429.4967296 วินาที (ประมาณ 7 นาที 9.5 วินาที) แล้วกระโดดย้อนกลับไปเริ่มต้นที่ 00000000-... ส่งผลให้การแทรกข้อมูลใหม่กระจายตัวปะปนไปทั่วหน้า B-tree เก่าๆ ในทางกลับกัน ทั้ง UUID v7 และ UUID v6 ต่างเก็บบิตเวลาที่มีนัยสำคัญสูงสุดไว้ในอ็อกเท็ตที่ 0–5 ทำให้ลำดับไบต์ดิบ (memcmp) และลำดับตัวอักษร ASCII เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องตามเวลาจริง:
[
"0195a0b4-3c10-71a4-9c02-54e81a09f3b1",
"0195a0b4-3c11-78f0-a41d-8e2c77140b6e",
"0195a0b4-3c12-732b-89e5-1c4f0a68d290"
]
หากต้องการตรวจสอบหรือดึงค่าเวลา UTC ที่แท้จริงออกมาจากรหัส v7, v6 หรือ v1 ที่สร้างขึ้น สามารถนำคีย์ไปวางใน เครื่องมือถอดรหัสและแยกส่วนประกอบ UUID ได้ทันที