Jak działają kody QR Wi-Fi: Standardowy protokół WIFI: URI
Łączenie urządzeń mobilnych z siecią Wi-Fi bywało jednym z najbardziej uciążliwych zadań. Bezpieczne klucze dostępowe (PSK) często składają się z 16 do 32 znaków zawierających wieloznaczne symbole—takie jak duża litera I, mała litera l, cyfra 1 czy znaki specjalne # i &. Ręczne wpisywanie takich ciągów na ekranie dotykowym prowadzi do pomyłek i frustracji.
Standardowy schemat WIFI: URI
Kody QR Wi-Fi eliminują ten problem, osadzając parametry połączenia bezpośrednio w uniwersalnym standardzie URI. Standard ten został spopularyzowany przez bibliotekę open-source ZXing, a następnie zintegrowany z systemami Apple iOS (od iOS 11) i Google Android (od Android 10):
WIFI:S:MojaSiecDomowa;T:WPA;P:TajneHaslo2026;H:false;;
- S: (SSID): Identyfikator sieci (nazwa sieci) rozgłaszany przez punkt dostępowy. Znaki specjalne, takie jak dwukropki, średniki, przecinki i ukośniki, są poprzedzane znakiem ucieczki (backslash).
- T: (Typ uwierzytelniania): Określa protokół szyfrowania. Obsługiwane wartości to WPA (obejmuje WPA, WPA2 i WPA3-Personal), WEP (dla starszych kluczy 64/128-bitowych) lub nopass (dla sieci otwartych).
- P: (Hasło / PSK): Klucz prywatny lub hasło wymagane do uwierzytelnienia w sieci.
- H: (Ukryte SSID): Flaga logiczna (true lub false) informująca moduł Wi-Fi w telefonie, czy ma wysyłać aktywne zapytania w celu wykrycia sieci niewysyłającej ramek beacon.
Ponieważ ten schemat jest rozpoznawany bezpośrednio przez system operacyjny, zeskanowanie kodu aparatem wywołuje natywne okno dialogowe: 'Dołączyć do sieci Wi-Fi MojaSiecDomowa?'. Stuknięcie przycisku Połącz natychmiast rozpoczyna procedurę uwierzytelniania 802.11—bez zewnętrznych aplikacji ani szukania ustawień.

